ฟ้าหลังฝน

 เมื่อช่วงบ่ายได้โทรไปคุยกับคนที่ผมรักมาอีกครั้ง คุยด้วยกันประมาณสองชั่วโมงแบบเพื่อน ความรู้สึกดีๆ ที่ได้รับและน่าภูมิใจคือเธอยังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่ แต่ความรู้สึกที่เสียใจลึกๆ คือได้ฟังเธอคุยกับเราถึงอดีตแล้ว เราไม่เคยมีความสำคัญสำหรับเธอเลยไม่มีเลย ไม่มีค่าอันใดให้เธอจดจำ ไม่มีแม้กระทั่งที่เธอจะมีความคิดว่ารักเรา ไม่มีแม้ว่คำว่าารักจากเธอเลยซักครั้ง เฮ้ออออ!!!! น่าเศร้าที่เรารักและฝันถึงเธอเพียงผู้เดียวในเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดยี่สิบปี และกับการที่เราเสียใจที่ไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้คือเธอ แต่ช่างมันเถ๊อะถึงยังไงความรักของผมก็ยังคงอยู่ต่อไป แม้เป็นได้แค่ฝัน ก็ยังดีที่ได้ฝัน ตอนนี้อยากเขียนอะไรระบายอีกเย๊อะๆ แต่ชีวิตมันสับสน เศร้า เศร้า แล้วก็เศร้า แต่ไม่กินเหล้าเพราะเดี๋ยวจน สร้างมาขนาดนี้เหนื่อยแทบแย่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า หัวเราะได้เมื่อเศร้าใจ บ้าจังไอ้โอ๊ด นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ไอ้บ้าโอ๊ด บ้า บ้า บ้า เกลียดตัวเองมากที่สุด ทำไมต้องคิดยังงี้ด้วย คบเธอตอน 14-15 ขวบ (ไม่รู้ว่าใช่ป่าว ตอนอยู่ ม.2 น่าจะอายุประมาณนี้น๊ะ) ตอนนี้อายุ 35 ขวบ เหนื่อย เศร้า เหงา คิดถึงวันเก่าๆ อยากย้อนวันเวลากลับไปจัง จะได้ตั้งใจให้มากกว่าเดิม เพื่อเธอจะมีเราเก็บไว้ในใจบ้าง แค่เพียงแค่อยากให้เธอเก็บผมไว้ในใจด้วยความรัก คิดถึง คิดถึง และก็คิดถึง รัก รัก และก็รักเธอตลอดเวลา และตลอดไป แม้เป็นรักข้างเดียว แม้เวลาไม่อาจย้อนกลับมา แม้วันเวลานล่วงเลย แม้นานแค่ไหนชีวิตก็จะยังรอเธอต่อไป
 
สมองว่างเปล่า มึนงง จิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความเศร้า เกือบยี่สิบปีที่ผ่านมา เพิ่งรู้ความจริงว่าเวลาที่เธอคบกันกับเรา เราไม่เคยมีความสำคัญสำหรับเธอเลย
ไม่มีความในทรงจำในใจเธอเลยที่เกี่ยวกับเรา ไม่มีอะไรในสมองของเธอเลยที่จะรักเราและจำเราได้ เราเคยหวังไว้ว่า
เพียงแค่เธอรักเราแค่เศษเสี้ยวก็ยังดี
แต่วันนี้เป็นวันที่ปรากฏ  ความจริงเธอไม่เคยรักเราหรือชอบเราและ เรา ก็ ไม่ เคย อยู่ ใน ความ ทรง จำ ที่ ดี ของ เธอ ซัก ครั้ง เลย เธอจำผู้ชายอีกคนและเธอก็ยังบอกผมอีกว่าเธอทั้งรักและก็ชอบเค้า และเค้าก็อยู่ในความทรงจำของเธอตลอดไป ส่วนผมก็คงเป็นได้แค่ส่วนเกิน เธอไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของผมเลยซักครั้ง ครั้งเดียวก็ยังดี อยากได้ยินคำพูดจากเธอเหมือนกันว่า รักและชอบผม แต่ไม่เคยได้ยินทั้งตลอดเวลาที่รู้จักกัน อยากร้องไห้ให้กับตัวเอง เศร้ามาก หมดแรง หมดจริงๆ มือไม้ทำไมมันอ่อนล้าอย่างงี้ไม่รู้ เหนื่อยใจ เศร้าใจ เคว้งคว้าง สอมเบอลๆ ยังไงก็ไม่รู้  หวังไว้สักวันในอนาคตผมคงมีโอกาสที่เธอได้บอกรักผมซักครั้ง แม้ยามนั้นจะเป็นยามที่ใกล้หมดลม และคงเป็นคำว่ารักจากใจจริงของเธอ
 
ปล. เธอบอกผมว่าเธอไม่อยากอ่าน blog ของผม และเธอก็คงไม่เข้ามาอ่านแน่ๆ ผมมั่นใจในนิสัยของเธอ และก่อนวางสายผมบอกเธอว่าอีกนานมากกว่าผมคงจะรวมความกล้าโทรมาหาเธออีกครั้ง ถ้าไม่มีทางออกทางใจจริงๆ คงไม่โทรไป ส่วนตัวผมคิดว่าจะโทรไปหาเธออีกครั้ง ก็คืออีกสิบปีข้างหน้า หวังว่าเธอคงจำได้ แต่ผมก็จะยังเขียนความรู้สึกในแต่ละครั้งที่มีต่อเธอเรื่อยๆ เพื่อสักวันผมจะย้อนกลับมาอ่านความรู้สึกดีดีนี้อีกเมื่อยามผมแก่ตัวลง และหวังไว้สูงสุดเพื่อสักวันเธอจะแวะเข้ามาอ่าน อืมม ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมต้องเป็นเธอ ทำไมแล้วก็ทำไมถึงอยากจะใช้ชีวิตอยู่ใกล้ๆ เธอ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s