คิดถึงเมื่อยามบ่าย

นั่งทำงานไปฟังเพลงไปหลังอาหารเที่ยง ว่าแต่คุณไปทานข้าวหรือยัง ถ้ายังก็อย่าลืมทานข้าวเที่ยวน๊ะ กินข้าวไม่เป็นเวลาระวังโรคกะเพาะจะถามหาอีกน๊ะครับ เป็นห่วงน๊ะ ช่วงบ่ายเนี่ยะง่วงๆ ยังไงก็ไม่รู้หรือว่าผมอิ่มเกินไปหรือป่าว นั่งทำงานไปฟังเพลงไป ก็กลับมาที่เดิม คิดถึง คิดถึง แล้วก็คิดถึงเหมือนเดิม จะคิดถึงกันบ้างไหมหนอ คุณทำอะไรอยู่หรือ ผมอยากรู้จัง ช่องว่างความจริงและความฝันในห้วงเวลากับความผันผวน ระหว่างคุณและผมในความเป็นจริงเมื่อไหรจะมีโอกาสได้เจอกันบ้างน๊ะ คงต้องหลับตาตลอดเวลาเสมอไปหรือป่าวถึงจะได้เจอกัน ถึงจะได้เห็นรอยยิ้มของคุณ ได้พูดคุยกันในจินตนาการ (ทำไมยิ่งนับวันเรานี่ยิ่งเหมือนคนบ้าจังเลย) อยากถามคุณจังเลยว่าเป็นไงมั่ง อยากได้ยินคุณตอบบ้างจัง (สูดลมหายใจเข้าไปในปอดลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วคิดในใจไปพร้อมๆ กับผ่อนลมหายใจ ว่า คิดถึงคุณน๊ะ คิดถึงมากๆ คิดถึงตลอดเวลาเลย และก็…ยังคิดถึงคุณเสมอ).
 
รักและคิดถึงคุณ
ผมเอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s