♥ ♥ Thanks word change form you.

สวัสดีครับคุณที่ผมรัก

เมื่อวานนี้ผมเป็นอะไรที่มีความรู้สึกว่า เคว้ง คว้าง ยังไงก็ไม่รู้ เศร้า ๆ ในจิตใจ หดหู่จนบอกไม่ถูก น้ำตามันจะไหลให้ได้ แต่แปลกที่มันไม่ยอมไหลออกมา ถ้าน้ำตาของผมไหลออกมาชมวิวทิวทัศน์ของโลกบ้างก็ดี ผมจะได้สบายใจขึ้นบ้าง (ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นอย่างที่ผมคิดหรือป่าว น้ำตาไหลออกมาแล้วใจจะโล่งขึ้นเมื่อคิดได้) ผมยืนมองกระจกแล้วมองมาที่ตัวเอง มองเข้าไปข้างในลูกตาของผม แล้วผมถามตัวเองว่า ทำไมน้ำตาผมถึงไม่ยอมไหลออกมา ทำไมต้องไหลพรั่งพรูอยู่ในใจ ทำไม ทำไม และทำไม? ไม่เข้าใจจริงๆ มันเจ็บ มันปวด จบบอกไม่ถูก แล้วเมื่อคืนผมก็หลับไปพร้อมด้วยความเศร้า ปวดหัว มึน คละเคล้ากันไปกับความรู้สึกกับความรู้สึกต่างๆ ยากที่จะพูดให้เข้าใจ แต่เมื่อผมหลับไปแล้ว (ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา) ผมได้ฝันถึงคุณคนที่ผมรัก แต่ในฝันของผมเป็นความฝันที่ดี ตรงกันข้ามกับความเป็นจริงทั้งหมดเลย ในฝันผมไม่รู้ว่าผมได้ไปที่ไหนบ้าง ไปกับคุณสองคน ไปในฐานะเพื่อน แต่ในใจในฝันของผมก็ยังคงแอบชอบคุณเหมือนเดิม ความรู้สึกเหมือนกับในโลกแห่งความจริงเลย ผมได้เห็นรอยยิ้มของคุณ เห็นคุณยิ้มของคุณ เห็นคุณในความฝันในความรู้สึกที่พบคุณมีความสุขความสดชื่นและสดใส หัวเราะและยิ้มให้ผมตลอดเวลา แล้วคุณก็ได้คุยกับผมเป็นกันเองอย่างมาก ผมมีความสุขมากเมื่อผมได้ฝันถึงคุณที่เป็นแบบนี้ แล้วผมก็ตื่นนอนขึ้นมาแล้วก็กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริงอีกครั้ง ผมอาบน้ำ สระผม ในสมองผมนึกถึงแต่คำๆ นั้นเมื่อวานนี้ตลอดเวลา ยิ่งคิดใจก็ยิ่งเศร้า เจ็บ ปวดใจ

วันนี้ผมขับรถมาทำงานแล้วก็นั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ คิดอะไรไปเรื่อยๆ แล้วก็ให้คำตอบกับตัวเองว่า  "อยากให้สิ่งที่เป็นอยู่ ณ ปัจจุบันนี้เป็นแค่ความฝัน ผมอยากตื่นจากความจริง ณ ตอนนี้ อยากให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความฝัน อยากตื่นขึ้นมาแล้วกลับกลายเป็นเด็กเมื่อตอนที่อยู่มัธยมต้น ปี 2 " ผมคิดไปคิดมาแล้วก็ตลกตัวเอง ว่าตัวผมเองน่าสมเพชจนบอกไม่ถูก เมื่อกาลเวลามันผ่านไปแล้วมันจะย้อนคืนมาได้อย่างไร คิดแล้วคิดอีกผมก็คงเหลือแค่ความรักและความทรงจำที่ดีที่ได้รับจากคุณ ได้มีความผูกพันธ์กับคุณด้วยความคิด ความฝัน ความหวัง และความตั้งใจเมื่อครั้งอดีตจวบจนปัจจุบัน เพียงข้างเดียว เรียกสั้นๆ ว่า ผูกพันธ์ในความคิดของตนเอง ผมขับรถจนมาถึงที่ทำงานแล้วก็จอดรถ คิดในใจว่า วันนี้ผมจะเจออะไรอีกบ้างหนอ จะมีคำที่ทำให้ใจผมเศร้าอีกไหม คำๆ นั้น เมื่อวานนี้จะหายไปหรือป่าว

แล้วผมก็มานั่งอยู่ที่หน้าเครื่องคอมฯ ของผม เปิด msn ขึ้นมาแล้วก็ online ผมภาวนาในใจขอให้คุณเปลี่ยนคำๆ นั้น เป็นคำอื่นที่ไม่แทงใจผม ณ ตอนนั้นที่จะเปิดใจมันเศร้าๆ เหมือนเดิม นั่งฟังเพลงที่ผม add ลงใน web blog ของผมไปเรื่อย พอผมเปิดขึ้นมาแล้วมองมาที่ชื่อของคุณ ผมพบว่าคุณได้เปลี่ยนคำๆ นั้นออกไปแล้ว คุณได้เปลี่ยนเป็นคำ  "Don’t worry be happy…"  ผมเห็นคำนี้จริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อผมเห็นคำๆ นี้ แล้วจะทำให้ผมเปลี่ยนความรู้สึกที่แสนเศร้าออกไปได้บ้างไม่มากก็น้อย ยังไงก็ดีกว่าคำเมื่อวานที่ผมเห็น ผมขอบคุณคุณมากๆ ที่คุณตั้งใจเปลี่ยนหรือคุณบังเอิญเปลี่ยนคำๆ นั้นออกไปน๊ะ ขอบคุณคุณมากๆ ที่ทำให้ความรู้สึกของผมในวันนี้ดีขึ้นมาจากเมื่อวานน๊ะ

ผมอยากคุยกับคุณ อยากได้ยินเสียงหัวเราะของคุณ อยากพูดคุยเหมือนเดิม มันทรมานน๊ะที่การที่อยากจะคุยกับใครซักคน คนที่เรารักและเรารักเสมอมา ทั้งๆ ที่มีเบอร์โทรศัพท์ของคุณ เก็บความรู้สึกที่อยากจะคุยอยากได้ยินเสียงคุณเอาไว้ในใจเสมอ เก็บเอาไว้เพื่อรอวันและเวลา ว่าสักวันคงจะมีวันนั้น วันที่มีโอกาสอีกสักครั้ง โอกาสที่เหลือที่ได้คุยกับคุณ ได้พูดกับคุณ ก่อนที่วันนั้นของผมจะหมดไป ผมรอวันนั้นเสมอ

รักและคิดถึงคุณเสมอ
ผมเอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s